پاکت را باز کرد ...با یک نگاه گذرا به دستخط ، نویسنده را شناخت . هالین بود.
لحن متن از نوشته های کویین بود و امی نقاشی زیبای اول نامه را طرح زده بود .خوب طرح های او را میشناخت
«میکای عزیز
هنگامی که اسمان ها تیره شود و رود ها خشک ، خانه ها ویران شوند و اتش از هر طرف زبانه بکشد ،
قربستان ها شلوغ شود و ترس دل در خانه های شهر ـ در قلب هایمان ـ نفوذ کند
شاید انوقت بفهمیم که زندگی در دنیای آن ها انقدر هم رویایی نبود ، انطور که آروزیش میکردیم .
اما به هرحال برای مایی که به دنیای آن ها تعلق داریم ، زندگی اینجا اسان تر میشود چرا که ان چیزی که همه مارا بهم وصل میکند با یک خط مستقیم به یک مفهوم میرسد "تلاش برای ازادی"
نمیدانیم شاید ان ها واقعا دنیایی داشته باشند و بتوانند مارا ازنجا ببینید . پس دستت را روی قلبت بزار و برای انچه قلب ندا میدهد شجاع باش
ما برای انچه که بدان شجاعیم قلب مان را فدا خواهیم کرد
برای روزی که خورشید عدالت از قاب نگارین پنجره خانه مان، سالن را روشن کند و نسیم همبستگی غبارهارا ببرد .آن روز اسطوره هایمان از دنیایشان به ما مینگرند و افتخار میکنند که نام ازادی را سر در خانه مان میخ کوب کردیم .
سالن وب دوباره رنگی میشود و پفک ها روی زمین میریزند ،چهارپایه ها لیز میخورند ، کیک خراب میشود ، ماشین وب سر وقت نمیرسید اما...
اما..
ان روز ما میخندیم و به شکرانه ی شجاعت امروزمان ، همدیگر را در اغوش میکشیم و از چیزی نمیترسیم
بگذار ان روزی روی سرت تاج بگذاریم که نور های رنگین قلب هایمان در بین نگین های تاجت منعکس میشوند و به سراسر سالن میتابند
امیدواریم از شکوه امروز ، زادروز تو ، همه ما بتوانیم شجاعت قلبمان را بیابیم و آن روز رنگی را رقم بزنیم
سالروز زمینی شدنت همایون باد »